Bolletjes geluk

Bolletjes geluk

Door Larisse van der Haar-Buijze

Terwijl het onweer aan de hemel raast en hagelstenen tegen het venster tikken, is het in mijn gedachten lente. Een warme aprilzon lijkt mijn gezicht te verwarmen en ik kan de zalige geuren van ontluikende bloesem bijna ruiken. Het gure oktoberweer is mijlenver weg als ik in gedachten een prachtige bruidstaart ontwerp. Geen carnavaleske capriolen op deze taart, geen fondant of marsepein, geen rode, gele of blauwe stippen. Dit bruidspaar in spé wil een taart zonder poespas maar met pure ingrediënten en al het schoons dat Moeder Natuur te bieden heeft. Ik ben nu al dol op ze.

'De taart moet de gasten vooral vrolijk maken' vindt Bruid. Als ik vraag wat haar vrolijk maakt, zegt ze stralend 'Zomerkoninkjes! Alleen al van de naam word ik blij!' En onmiddellijk vraagt zij zich af of Zomerkoninkjes goed zouden combineren met de chocolade die zij zo vurig wenst als element in haar taart. Briljant natuurlijk, maar ik denk al veel verder dan taart en zie als decoratie verstilde glazen champagne met kleine Zomerkoninkjes. En prachtige, glanzende, grote, rode exemplaren op een sierlijke standaard, vorstelijk, zoals een koning betaamt. 

Het grootste geluk vind je vaak in de kleinste dingen. Je moet er alleen oog voor hebben en jezelf iets langer dan een seconde de tijd gunnen om er even bij stil te staan. Een aardbei is zo'n klein gelukspakketje. Nog niet zo lang geleden, zag ik kleine kinderogen stralen bij het aanzicht van een prachtige 'aardbeienboom' (Strawberrytree). Mijn eerste kennismaking met Jan Robben, de 'aardbeienman'. De bezorger van kleine, zoete bolletjes geluk. Onze ontmoeting was eigenlijk maar heel kortstondig op een dag waarop wij beiden vooral druk waren met het vervullen van wensen. Tussendoor was er maar weinig ruimte voor nadere kennismaking. Maar als je zoiets moois deelt, is een blijvend contact onvermijdelijk. Over geluk gesproken.

Aardbeien. Met een prachtige rode kleur. Vol milde zoete smaak. Rijk aan Vitamine C. Je kunt je maar moeilijk voorstellen dat ze iets anders kunnen brengen dan geluk. Toch kunnen mensen die overgevoelig zijn voor aardbeien hele vervelende reacties krijgen wanneer zij een aardbei eten. Ziek worden van iets moois en lekkers als een aardbei. Moeilijk om het je voor te stellen? Je zult het maar hebben! Dan loop je gelijk tegen het unieke van aardbeien aan: ze zijn onvervangbaar. Geen andere vrucht kan de zacht zoete, glanzend rode Zomerkoning evenaren. 

Nu ben ik overigens niet iemand die gelooft in het 'vervangen' van voedingsmiddelen die je om welke reden dan ook niet kunt eten. Ik heb echt een hekel aan recepten waarin staat "vervang de garnalen door kip als je deze niet verdraagt" of "vervang de aardbei door framboos bij een allergie voor aardbeien". Een framboos is namelijk geen aardbei en zal het ook nooit worden. Niet vervangen dus, maar wat dan wel? Ik ontwikkel graag recepten die eenzelfde ervaring of sensatie kunnen geven. Neem nu bijvoorbeeld gekonfijte mini trostomaatjes. De trostomaatjes even ontvellen en met een scheutje olijfolie, balsamico azijn en een schepje suiker besprenkelen. Dan op 90°C een paar uurtjes verwennen in de oven. Het resultaat is verbluffend: na een knapperige 'bite' volgt een explosie van intense maar zachte zoetheid waar mijn hart een blij sprongetje van maakt en ik mij een paar seconden volmaakt gelukkig voel. Net zoiets als een aardbei dus, maar dan anders.

Nu lees je op het wereldwijde web  allerlei zogenaamde 'wijsheden' over een allergie voor aardbeien. Zo zou een reactie puur en alleen door de haartjes worden veroorzaakt en wanneer je de aardbei wast, zou je de allergische reactie volledig kunnen voorkomen. Reinste onzin natuurlijk. Wanneer je een allergie hebt voor aardbeien en heftige reacties kunt krijgen, doe je er verstandig aan om gewoon geen aardbei te eten. Jammer? Dat zeker! Maar spijtig is het pas echt als je tegen beter weten in toch een aardbei eet en daar een ernstige reactie op krijgt (of erger). Dat geeft (in het beste scenario) een bitterzoete nasmaak.

Op de dag waarop ik Jan Robben ontmoette, leerde ik tevens een klein jongetje kennen. Een jongetje dat allergisch bleek voor meer dan ik op kan noemen. Een jongetje dat zo verstandig is om al die dingen waar hij allergisch op reageert, gewoon niet te eten. Jammer? Dat zeker! In mijn werk heb ik dagelijks te maken met mensen, jong en oud, die vanwege een voedselovergevoeligheid heel veel dingen niet mogen eten. Ik vind het belangrijk om te weten wat ze niet mogen eten, maar nog veel belangrijker vind ik het om te weten wat ze wel mogen eten. Ik richt mij graag op het positieve en ga uit van wat wel kan. Dat brengt namelijk veel meer geluk.

Het jongetje in kwestie, verdraagt naast de vele dingen die hij niet kan eten, wel aardbeien. En dus kwam Jan Robben, met een prachtige boom gevuld met de meest geweldige aardbeien die ik ooit had gezien. Het duurde even, voor het jongetje de eerste aardbei at. Daar stond hij, als aan de grond genageld. Of althans, zo leek het. In werkelijkheid nam hij de hele boom in zich op. Hij bewonderde de schoonheid van de Zomerkoninkjes en ik zag zijn ogen stralen. Eerst zei hij niets en later niet veel, maar zijn hele lijfje straalde van puur geluk en hij nam de tijd om het allemaal in zich op te nemen en gewoon even te genieten van het moment. 

Hoe vaak haasten wij ons niet door supermarkten, langs groenteboeren of over de markt? Gejaagd, met een lijstje in onze hand en ons hoofd vol met al die dingen die we nog 'moeten' doen. Te weinig letten we op kwaliteit en schoonheid als we in allerijl ons karretje vullen met dat wat we denken nodig te hebben voor de koelkast of voorraadkast. Mijn werk dwingt mij te letten op kwaliteit en schoonheid. Voordurend te zoeken naar puur en eerlijk. Ook ik ben wel eens te gehaast, dat geef ik eerlijk toe. Maar tegenwoordig sta ik regelmatig even stil, als ik rode Zomerkoninkjes zie glanzen in hun groene bakjes en herinner ik mij het geluk dat zij een klein jongetje brachten. Nimmer zag ik ze zo mooi als op die zonnige dag in juli, maar in mijn herinnering blijven ze vorstelijk schitteren. Stralen, als kleine bolletjes geluk.

www.larisse.nl